Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Την ξέρεις την φράση;...





Οι μικρές ιστορίες οι οποίες δημιούργησαν τις φράσεις και παρέμειναν απο στόμα σε στόμα μέχρι και τις μέρες μας χρονολογούνται απο τα Βυζαντινά χρόνια και έπειτα. Πραγματικά προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον η ιστορική αυτη αναδρομή...




Εχουν -πραγματικά- πολύ ενδιαφέρον οι ιστορίες μέσα από τις οποίες πρίν χρόνια βγήκαν οι φράσεις, οι οποίες έχουν διατηρηθεί μέχρι και τις μέρες μας.




Φράσεις που χρησιμοποιούμε συχνά στην καθημερινότητα μας αλλά δεν γνωρίζουμε συνήθως την πραγματική την ερμηνεία τους.



«Του έβαλε τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι» Ανάμεσα στους διασκεδαστές των ανακτόρων του Βυζαντίου υπήρχαν και νάνοι. Οι αυτοκράτορες, τους είχαν παραχωρήσει πάρα πολλά προνόμια, ήταν εκλεκτοί τους, τους είχαν ακόμα και σαν σύμβουλους αλλά και για κατασκόπους. Όταν όμως παρεκτρέπονταν τους έβαζαν τα δύο πόδια σε ένα παπούτσι και τους άφηναν να κυκλοφορούν έτσι. Η σκληρή αυτή τιμωρία μπορεί να κρατούσε και 6 μήνες.





«Κάνει την πάπια» Παπίας ή Πάπιας στο Βυζάντιο ήταν ο τίτλος κάθε κλειδοκράτορα του παλατιού. Ο Πάπιας επι αυτοκρατορίας του Βασιλείου του Β' ήταν ύπουλος, συκοφάντης και διπρόσωπος. Μαάλιστα όταν τον ρωτούσε κάποιος γιατί τον συκοφαντεί στον αυτοκράτορα, έκανε τον ανήξερο και έλεγε ότι είχε τα καλύτερα αισθήματα για αυτόν. έτσι στο Βυζάντιο για ανάλογες συμπεριφορές έλεγαν ότι: "Ποιείς τον Πάπια..." που σήμερα αν και λέγεται παραλλαγμένο εννοεί το ίδιο.




«Τον έπιασαν στα πράσα» Ο Θεόδωρος Καρράς ήταν αρχηγός συμμορίας των Αθηνών που έκλεβε σπίτια και καταστήματα. Όταν ένα βράδυ πήγαν να κλέψουν έναν παπά, που φήμες έλεγαν πως ήταν πάμπλουτος, ο παπάς τον αντιλήφθηκε, τον έπιασε και τον παρέδωσε στην αστυνομία, η οποία στη συνέχεια εξάρθρωσε και όλη τη συμμορία του. Το σπίτι του παπά ήταν περιτριγυρισμένο από κήπο γεμάτο πράσα και εκεί ακριβός τον έπιασαν!




«Μιλάει «Αλά Μπουρνέζικα» Τα μπουρνέζικα είναι γλώσσα φυλής της Σούδας, η οποία ήταν στην Ελλάδα μαζί με Τούρκικα στρατεύματα και φυσικά επειδή κανείς Έλληνας δεν τους καταλάβαινε, γι’ αυτό προέκυψε η φράση. Το Αλα Μπουρνέζικα είναι δύο λέξεις και όχι μία κάτι σαν το Αλά Γαλλικά.




«Να μένει το βύσσινο» Όταν το ρουσφέτι που ζήτησε κάποιος ψηφοφόρος από πολιτικό παράγοντα, δεν φαινόταν ότι θα γίνει αποδεχτό, φώναξε στο γκαρσόνι που προηγουμένώς είχε παραγγείλει ένα γλυκό βύσσινο για να τον κεράσει και για να πετύχει το σκοπό το: "Να μένει το βύσσινο" γιατί... αυτό του έλειπε να τον κεράσει και από πάνω.




«Του κόλλησε τη ρετσινιά» Στην Πελοπόννησο "ρετσινιά" λέγεται το κομμάτι από δέρμα γίδας που αλείφεται με ρετσίνι δημιουργώντας ένα αυτοσχέδιο θεραπευτικό τσιρότο, που φυσικά δεν ξεκολλούσε εύκολα όπως... οι προκαταλήψεις για άνθρωπο που είχε κατηγορηθεί για κάτι.




«Κρύβε λόγια» Για να γίνει κάποιος μέλος της Φιλικής Εταιρίας, οι προϋποθέσεις και οι επιλογές ήταν αυστηρές όπως επίσης και οι συνωμοτικοί κανόνες που τηρούνταν. Όταν τελικά μετά από τις δοκιμασίες γινόταν αποδεκτό ένα μέλος, η διαταγή που του έδιναν ήταν ρητή: "Κρύβε λόγια", τονίζοντας για τελευταία φορά πως έπρεπε να εξασφαλιστεί η απόλυτη εχεμύθεια.




«Πληρωμένη απάντηση» Στο Βυζάντιο οι δικηγόροι πληρώνονταν για κάθε τους φράση. έτσι στις περιπτώσεις που οι δικαστές ήταν με το μέρος του κατηγορούμενου, προσπαθούσαν να συντομεύσουν τη διαδικασία κάνοντας όσο το δυνατόν λιγότερες ερωτήσεις, ώστε να μην πληρώσει πολλά ο κατηγορούμενος.




«Έχουμε... δουλειές με φούντες» Όπως τα καπέλα του γαλλικού ναυτικού που έχουν κόκκινες φούντες, έτσι συζητήθηκε να αποκτήσουν και τα καπέλα του ελληνικού ναυτικού. Έγιναν αμέτρητες συσκέψεις για να αποφασιστεί τελικά ότι.. δε θα τις έβαζαν. Έτσι όσοι αξιωματικοί συμμετείχαν στις συσκέψεις, έλεγαν αστειευόμενοι μεταξύ τους ότι ήταν απασχολημένοι γιατί είχαν "δουλειές με φούντες".


ΠΗΓΗ: diolkos.blogspot.gr