Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Ὁ Χριστὸς ὡς ἄνθρωπος




πίσκοπος Κάλλιστος Γουέαρ

φο νθρωπος δν µποροσε ν ρθει στ Θεό, Θες ρθε στν νθρωπο, ταυτίζοντας τν αυτό του µ τν νθρωπο µ τν πι µεσο τρόπο. αώνιος Λόγος κα Υἱὸς το Θεο, τ δεύτερο πρόσωπο τς γίας Τριάδος, γινε ληθινς νθρωπος, νας π µς. Συµµετέχει πόλυτα στ κάθε τί πο µς ποτελε κι τσι µς δίνει τ δυνατότητα ν συµµετέχουµε σ’ ατ πο τν ποτελον, στ θεϊκή του ζω κα στ δόξα του. γινε ,τι εµαστε γι ν µς κάνει ,τι εναι ατός.


       Ὁ Θες νώνεται µ τ δηµιουργία του πι στεν π’ τ κάθε δυνατ νωση, καθς γίνεται διος ατ πο δηµιούργησε. Θες σν νθρωπος κπληρώνει τ µεσολαβητικ ργο πο νθρωπος πέκρουσε κατ τ πτώση. ησος, Σωτήρας µας, γεφυρώνει τν βυσσο νάµεσα στ Θε κα στν νθρωπο γιατί εναι ταυτόχρονα κα Θες κα νθρωπος. πως λέµε σ’ ναν π τος ρθόδοξους µνους τς παραµονς τν Χριστουγέννων. « ορανς κα γ σήµερον νώθησαν, τεχθέντος το Χριστο. Σήµερον Θες π γς παραγέγονε, κα νθρωπος ες ορανος ναβέβηκε».

      Ἡ νσάρκωση λοιπν εναι πέρτατη πράξη το Θεο γι ν µς πολυτρώσει κα ν ξανασυνδέσει τν πικοινωνία µας µαζί του. χει περισσότερη σηµασία π µι ναίρεση τς πτώσης µι ποκατάσταση το νθρώπου στν ρχική του κατάσταση µέσα στ Παράδεισο. ταν Θες γίνεται νθρωπος, ατ σηµαδεύει τν ρχ νς οσιαστικ νέου σταδίου στν στορία το νθρώπου κα χι µόνο τν πιστροφή του στ παρελθόν.
νσάρκωση νεβάζει τν νθρωπο σ’ να καινούριο πίπεδο, τελευταία κατάσταση εναι ψηλότερη π τν πρώτη. Μόνο µέσα στν ησο Χριστ βλέπουµε ν ποκαλύπτονται λες ο δυνατότητες τς νθρώπινης φύσης µας. Μέχρι ν γεννηθε, ληθιν σηµασία τς προσωπικότητάς µας ταν κρυµµένη. γέννηση το Χριστο, πως λέει Μ. Βασίλειος, εναι « γενέθλια µέρα λου το νθρώπινου γένους».
        Ὁ Χριστς εναι πρτος τέλειος νθρωπος- τέλειος δηλαδ χι µόνο δυναµικά, πως ταν δµ µ τν θωότητά του πρν π τν πτώση, λλ µ τν ννοια τς πόλυτα πραγµατοποιηµένης «µοίωσης». νσάρκωση λοιπν δν εναι µόνο νας τρόπος γι ν’ παλειφθον τ ποτελέσµατα το προπατορικο µαρτήµατος, λλ εναι να οσιαστικ στάδιο στ ταξίδι το νθρώπου π τν θεία εκόνα στ θεϊκ ξοµοίωση. ληθιν ατία λοιπν γι τν νσάρκωση δν βρίσκεται στν µαρτωλότητα το νθρώπου λλ στ πεπτωκυία φύση του, στν παρξή του πο γινε σύµφωνα µ τ θεϊκ εκόνα κα εναι καν ν νωθε µ τ Θεό.
      Ὅπως εἶπε ὁ Χριστὸς στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο: «κἀγὼ τὴν δόξαν ἥν δέδωκάς µοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἕν καθὼς ἡµεῖς ἕν ἐσµέν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐµοί, ἵνα ὦσι τετελειωµένοι εἰς ἕν» (Ἰωαν. 17, 22-23). Ὁ Χριστὸς µᾶς κάνει ἱκανοὺς νὰ συµµετέχουµε στὴ θεϊκὴ δόξα τοῦ Πατέρα. Εἶναι ὁ σύνδεσµος καὶ τὸ σηµεῖο ἐπαφῆς. Ἐπειδὴ εἶναι ἄνθρωπος, εἶναι ἕνα µὲ ἐµᾶς, ἐπειδὴ εἶναι ὁ Θεός, εἶναι ἕνα µὲ τὸν Πατέρα. Ἔτσι µέσῳ καὶ ἐν αὐτῷ εἴµαστε ἕνα µὲ τὸ Θεό, καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατέρα γίνεται δική µας δόξα.
       Ἡ Ἐνσάρκωση τοῦ Θεοῦ ἀνοίγει τὸ δρόµο γιὰ τὴ θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ νὰ θεωθεῖ κανεὶς σηµαίνει, µὲ µεγαλύτερη σαφήνεια, νὰ «χριστοποιηθεῖ». Ἡ θεϊκὴ ὁµοιότητα ποὺ καλούµαστε νὰ φτάσουµε εἶναι ἡ ὁµοίωση τοῦ Χριστοῦ. Μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ ποὺ εἶναι Θεάνθρωπος ἐµεῖς οἱ ἄνθρωποι «θεούµεθα», θεοποιούµαστε, γινόµαστε «θείας κοινωνοὶ φύσεως» (Β Πέτρου 1,4). Προσλαµβάνοντας τὴν ἀνθρώπινή µας φύση ὁ Χριστὸς ποὺ εἶναι Γιὸς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴ φύση Του µᾶς ἔχει κάνει γιοὺς τοῦ Θεοῦ κατὰ χάρη. Ἐν αὐτῷ εἴµαστε «υἱοθετηµένοι» ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα, καὶ γινόµαστε γιοὶ ἐν τῷ Υἱῷ.

Πηγή: http://www.imaik.g